Terapia pedagogiczna

„Nie można zmienić żadnego z dzieci na inne niż jest,
można obudzić to, co drzemie w duszy dziecka.”
Erich Fromm

W procesie edukacyjno-terapeutyczno-opiekuńczo-wychowawczym naszego Ośrodka stosowane są zróżnicowane formy i metody pracy, dostosowane do  indywidualnych potrzeb i możliwości wychowanków z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu  głębokim, znacznym i umiarkowanym oraz ze sprzężoną niepełnosprawnością.

Wybrane elementy metod pracy stosowane w naszej placówce:
Metoda „Porannego kręgu”- stymulacja polisensoryczna według pór roku –  nauka wielozmysłowego doświadczania świata, która ma na celu wywołanie uczuć, uwrażliwianie zmysłów dotyku, węchu, smaku, wzroku czy słuchu. Każdej porze roku podporządkowany jest inny zapach, kolor, żywioł, dźwięk – instrument lub smak. Najsilniejszym elementem stymulującym zachowanie dzieci są żywioły, takie jak ziemia, ogień, powietrze i woda.
Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherbone – koncentruje się na kontakcie
z drugim człowiekiem, komunikacji pozawerbalnej oraz aspekcie terapeutycznym, którego podstawą jest ruch. Duże znaczenie odgrywa tu poczucie bezpieczeństwa, jakie zapewnia dziecku osoba dorosła.
Programy Aktywności  Knilla: Świadomość ciała, Kontakt i Komunikacja pozwala na nawiązanie kontaktu z dzieckiem, rozbudzaniu sprawności poznawczej oraz kształtowaniu orientacji w schemacie ciała. Dodatkową zaletą tej metody jest uzyskany, przez wprowadzenie muzyki, efekt orientacji w czasie oraz przewidywanie zdarzeń. Po pewnym czasie dziecko zaczyna łączyć bodźce słuchowe ze schematem
i rodzajem wykonywanej czynności.
Terapia metodą Snoezelen – w Sali Doświadczania Świata pozwala ona na wielozmysłowe poznawanie otoczenia. Ważna jest atmosfera relaksacji, stworzona poprzez odpowiednią muzykę, grę kolorów. Rolą metody stymulacji polisensorycznej jest usprawnianie wszystkich zmysłów: czucia  proprioceptywnego,  dotyku, węchu, smaku, wzroku, tak by umożliwić dzieciom zintegrowane, wielozmysłowe poznawanie świata. Sala do zajęć wyposażona jest w nowoczesne urządzenia, które  wysyłają do uczestników sesji  terapeutycznych różnorakie bodźce  stymulujące ich  zmysły.
Metoda F. Affolter – opiera się na działaniu, którego celem jest rozwiązanie podstawowych codziennych działań, odbywa się to poprzez badanie wzajemnych relacji ja – otoczenie, na bazie doznań czuciowo – dotykowych. Aktywności te zmierzają w kierunku celowego poznania własnego działania. Narzędziem badania rzeczywistości jest dłoń, która jest nośnikiem komunikatu między światem otaczającym, a naszym umysłem.
Zabawy Paluszkowe – zabawy paluszkowe dostarczają dziecku doznań dotykowych, a także pozwalają poznać swoje ciało, nawiązać kontakt, zapewnić poczucie pewności i bezpieczeństwa.
Do zabaw typu baraszkowanie zaliczamy: turlanie się po materacu, podrzucanie, kręcenie, galopowanie, rzucanie się poduszkami, zabawy z kocem. W trakcie zabaw baraszkowania dochodzi do uczenia się regulacji nasilania własnych zachowań. Kształtuje się sfera uczuciowa i samokontrola. W czasie baraszkowania bezpiecznie przeżywa się negatywne uczucia i toleruje się napięcia z nimi związane. Dzięki temu kształtuje się zdolność do trzymania emocji.
Relaksacja i muzykoterapia: stanowią integralny element codziennych oddziaływań dydaktyczno-wychowawczych. Ćwiczenia relaksacyjne i muzykoterapia pomagają „wyciszyć” negatywne emocje, a tym samym powodują odprężenie fizyczne , obniżają lęk, agresje- pozwalając przywrócić dziecku wewnętrzną równowagę. Metody te przyczyniają się również do lepszego zrozumienia przez dzieci własnych stanów emocjonalnych i radzenia sobie w różnych sytuacjach.
Alternatywne metody komunikowania się:
Język gestów – proste gesty stosowane często przez ludzi, spontanicznie towarzyszące mowie, mogą być zastosowane, jako podstawowa metoda komunikowania się. Wówczas bazą dla porozumiewania się jest nadanie spontanicznym gestom funkcji symbolicznej np. przedmioty, zdarzenia.
Piktogramy – metoda ta polega na posługiwaniu się obrazkami w celach komunikowania się. Podstawowe pojęcia przedstawione są w formie uproszczonych rysunków. Piktogramy są wyraziste, nie posiadają zbyt wielu szczegółów.
Z piktogramów tworzyć można plan dnia, pobytu dziecka w szkole, a także książki komunikacyjne.

Całkowity wachlarz form terapii jest znacznie szerszy. Przedstawione powyżej metody to tylko niektóre, najczęściej stosowane w naszej placówce. Właściwy dobór poszczególnych sposobów postępowania terapeutycznego z dzieckiem każdorazowo podyktowany jest możliwościami psychofizycznymi osoby niepełnosprawnej oraz warunkami zewnętrznymi.
Dzieci upośledzone w stopniu głębokim wymagają specjalnego rodzaju edukacji, ponieważ każde z nich ma inny układ wrodzonych i środowiskowych czynników warunkujących rozwój. Należy pamiętać, że poza tym jest takie samo, jak inne dzieci. Czuje lęk, zagubienie, niezrozumienie nowych bodźców, a także potrzebuje bliskości drugiej osoby. Ważne jest, by z nim być i uczyć się rozpoznawać jego potrzeby, emocje oraz rozumienie świata. Tylko w taki sposób dajemy mu szanse rozwoju posiadanych umiejętności.

Visit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On YoutubeVisit Us On Linkedin